İNSAN VE GÖRÜNMEYEN DÜNYASI

Düşünüyorum da insan, belki de ömrü boyunca başka insanları tanımaya çalışırken kendi içindeki dünyayı bile tam anlamıyla keşfedemiyor. Çünkü insan, yalnızca görünen yüzünden, kurduğu cümlelerden ve sergilediği davranışlardan ibaret değildir. Her insanın içinde, kapıları herkese açılmayan bir dünya vardır.

Kimi düşünceler dile gelmez, kimi duygular kelimelere sığmaz. Bazı gerçekler vardır ki insan onları anlatamadığı için değil, anlatmayı seçmediği için içinde taşır. İşte insanın görünmeyen dünyası tam da burada başlar.

Peki, eşimizi, dostumuzu, arkadaşımızı ya da en yakınımızdaki insanı gerçekten tanıdığımızı nasıl söyleyebiliriz? Onun bütün düşüncelerine, korkularına, hayallerine ve sessizliğinin ardında sakladıklarına tanıklık etmeden, onu bütünüyle bildiğimizi iddia edebilir miyiz?

Belki de insanı tanıdığımızı düşündüğümüz an, onu kendi zihnimizde tanımlamaya başladığımız andır. Ona bir karakter verir, davranışlarına anlam yükler ve sonra oluşturduğumuz bu düşünceyi gerçek sanırız. Oysa insan değişir. Düşünceleri dönüşür, duyguları derinleşir, hayata bakışı farklılaşır. Dün tanıdığımız insan, bugün kendisinin bile yeni keşfettiği birine dönüşebilir.

Öyleyse insanı tanımak, tamamlanmış bir bilgi değil; sonu gelmeyen bir yolculuk olabilir mi?

Belki de hiçbirimiz kendimizi bütünüyle ortaya koymuyoruz. Çünkü insanın kendisine sakladığı bir alanı vardır. Başkalarının yargılarından uzak, beklentilerinden bağımsız, yalnızca kendi varlığıyla baş başa kaldığı bir alan…

Ve bu alanın korunması, insanın kendine duyduğu saygının bir parçasıdır.

Her şeyi anlatmak zorunda değiliz. Her düşüncemizi açıklamak, her duygumuzu paylaşmak ya da içimizdeki bütün kapıları başkalarına açmak zorunda da değiliz. Çünkü mahremiyet, insanın kendisiyle kurduğu ilişkinin de bir sınırıdır.

Belki de gerçek yakınlık, iki insanın birbirlerinin bütün sırlarını bilmesinde değil, bilmedikleri şeyler karşısında birbirlerine duydukları saygıda saklıdır.

Çünkü sevmek, bir insanın bütün gizlerini çözmek değildir. Onu anlamaya çalışırken kendi doğrularımızı ona dayatmamak, sessizliğini hemen yargılamamak ve bilmediğimiz yanlarını da kabul edebilmektir.

Sonunda insan şunu fark ediyor: Herkes bizi tanıdığını düşünebilir ama kimse bizim içimizde yaşadığımız hayatın tamamına tanıklık edemez. Biz de başkalarının…

Belki de hayatın en büyük yanılgılarından biri, bir insanı tanımış olmayı onu bütünüyle anlamış olmakla karıştırmaktır.

Çünkü insan, başkalarının gördüğü kadarıyla var olan bir varlık değil; kimsenin görmediği yanlarıyla da kendisi olan bir bütündür.

Ve belki de insanı gerçekten anlamanın ilk şartı şudur:

Onun hakkında her şeyi bildiğimizi düşünmekten vazgeçmek…

Çünkü her insanın içinde keşfedilmeyi bekleyen bir dünya, anlatılmamış bir hikâye ve yalnızca kendisine ait bir sessizlik vardır.

İnsanı tanımak, o dünyanın bütün kapılarını açmak değil; kapalı kalan bir kapının ardında da bir dünya olduğunu bilmektir.