Seni Anlamak

Seni Anlamak...

Bir ceviz ağacıydın;

Dimdik, mağrur,

Köklerin toprağa

Yüzyıllık bir sır gibi işlenmiş.

Bense karşında,

Ayazdan ürken

Kırılgan bir dut ağacı...

Kal istedim.

Sonbahar değmesin dallarına,

Bir yaprak bile eksilmesin

Senden diye

Sessizce dualar ettim içimden.

Oysa yan yana

Ne güzel yakışıyorduk

Birbirimize.

Aynı rüzgârda sallanan

İki yalnız ağaç gibiydik.

Sen gülümsedin yalnızca.

“Bir sonbahar rüzgârı,” dedin,

“Geçer...”

Ama bazı rüzgârlar vardır;

Bir kez eser

Ve bir ömrün bütün

Yapraklarını döker.

Seni anlamak...