Bir Deli Olsaydım

Canımın istediği gibi yaşasam, kimsenin doğrusuna sığınmasam.

Sevmeyi unutsam mesela, ama aşkı bir tek ben bilsem...Ömrümden geriye ne kalırdı?

Yoksulluğun adını duymasam, acının hangi kapıyı çaldığını bilmesem, ölüm dedikleri şey geçmese aklımın kıyısından.

Ekonomi dedikleri neydi ki?

Bir ekmeğin fiyatını düşünmeden, cebimdeki son kuruşu saymadan, yaşayıp gitsem kendi bildiğimce. Paranın ne işe yaradığını sorsalar, gülüp geçsem...

Nasıl olurdu acaba?

Herkes aklını korumaya çalışırken, ben birazını kaybetsem, belki de ilk kez kendime gelirdim.

Kim bilir, belki de delilik,

herkesin gördüğünden

farklı bir dünya görmektir.

Belki de insanı yoran hayat değil, her şeyi anlayabilmenin ağırlığıdır.

Şimdi düşünüyorum da;

korunması gereken aklımız mı, yoksa bizi tüketen, o hiç susmayan düşünceler mi?

Bir deli olsaydım, Dünyayı yine böyle dert eder miydim kendime?

Yoksa bir kaldırım taşına oturup gelip geçene gülümser, hiçbir yere yetişme telaşı duymadan yaşayıp gider miydim?

Söyleyin bana, insana aklı mı yük olur, yoksa aklının yetmediği şeyler mi?